tarih

Homeros'un Odysseus'u ve adamları eve, Ithaca'ya dönmeye çalışırken, her iki tarafta da tehlikelerle dolu dar, tehlikeli bir kanaldan geçmeleri gerekir. Scylla—altı başlı, on iki bacaklı, boyunları korkunç uzunluğa ve kurt benzeri kafalara sahip, her şeyden habersiz denizcileri yakalayan ve yiyen bir yaratık— uçurumun tepesindeki bir mağarada yaşıyor. Boğazın diğer tarafında, okyanus canavarı Charybdis öfkelenir ve tüm gemiyi boğmakla tehdit eder. Bu canavar çifti, Scylla ve Charybdis, Zimmerman'ı ilgilendiriyor çünkü "Onlar, Odysseus'un geçmesi gereken şeyler olarak temsil ediliyorlar" diyor. “Böylece onun kahramanlık hikayesinin bir parçası oluyorlar. Ama kesinlikle onların tek amacı bu değil mi? Ya da en azından, onların tek amacı bu olmak zorunda değil." Homer, Scylla'yı birkaç insan özelliği olan bir canavar olarak tanımladı. Ancak Ovid'in yaklaşık 700 yıl sonra yazılan yeniden anlatımında, Circe kıskanç bir öfke nöbetinde Scylla'nın ...

 Canavarlar, insanlar hakkında düşünüldüğünden daha fazlasını ortaya çıkarır. Mitleri dolduran uzaylı, ürkütücü sürüngen, sivri dişli, kanatlı ve diğer türlü korkunç yaratıklar, uzun süredir toplumların kültürel sınırları tanımlamasına ve asırlık bir soruyu yanıtlamasına yardımcı oldu: Ne insan, ne canavarca sayılır? Bugün Batı ilmine hakim olan klasik Yunan ve Roma mitlerinde, bu yaratıkların belki de şaşırtıcı bir kısmı kadın olarak kodlanmıştır. Klasikçi Debbie Felton'ın 2013 tarihli bir makalesinde yazdığı bu kötü adamlar, "hepsi erkeklerin kadınların yıkıcı potansiyelinden duyduğu korkuya işaret ediyordu. O halde mitler, bir dereceye kadar, bir erkeğin dişiyi fethetme ve kontrol etme fantezisini yerine getirir.” Antik erkek yazarlar, kadınlara yönelik korkularını ve arzularını, canavar dişiler hakkındaki hikayelere yazdılar: Örneğin, MS birinci yüzyıldaki destansı Metamorphoses'ta, Romalı şair Ovid, yılan gibi saçları onunla tanışan herkesi döndüren korkunç bir Gorgon...

 Stonehenge derinden gizemli kalır. Onu kimin inşa ettiğinden ya da geometrisini neden yaz gündönümüyle hizaladıklarından ya da daha küçük taşları 180 mil öteden getirdiklerinden ya da hangi amaçlara hizmet ettiğinden hala emin değiliz. Ancak bilim adamları her yıl Salisbury Ovası'ndaki büyük taş bilmecesi hakkında daha fazla şey öğreniyor. Yakın zamanda, Manchester'daki Salford Üniversitesi'nden ve Stonehenge'i yöneten hayır kurumu English Heritage'dan bir ekip, anıtın akustik harikaları hakkında bir atılım yaptı. Araştırma ekibi, bir çatı olmamasına rağmen, 157 ayakta taştan oluşan orijinal çemberin (bugün sadece 63 tam taş kalmıştır) bir zamanlar sağlam bir oda gibi davrandığını buldu. 4000 yıl önce iç kutsal alandaki insanlar için, taşların yerleştirilmesi insan seslerini ve müziği büyüleyici bir şekilde güçlendirecek ve güçlendirecekti. Ancak çemberin dışındaysanız, sesler boğuk ve belirsizdi. Bu bulgu, Stonehenge'deki ritüellerin küçük bir seçkinler için o...

 “Anglo-Sakson siyasi geleneklerine” yapılan modern referanslar, gerçek Eski İngiliz tüzüklerinin okumalarından faydalanacaktır - ağırlıklı olarak arazi hibeleri, fermanlar ve vasiyetlerle meşgul olan erken ortaçağ belgeleri. Sekizinci yüzyıldan itibaren, bu tüzükler, çoğu göçmen olan sıradan insanlara toprak verilmesini giderek daha fazla tercih etti. Anglo-Saksonların köklerine geri dönmek isteyen Amerikalılar, bunun aslında daha açık, kapsayıcı sınırlar anlamına geldiğini anlamalılar. Tarihçi Şerif Abdelkarim'in yazdığı gibi, "[İlk] binyıl Britanya, toplulukların ne ölçüde karıştığı ve geliştiğine dair bir bakış sunuyor." Arkeolojik buluntular ve tarihyazımsal kaynaklar, "Britanya sakinleri ve yerleşimciler arasında kapsamlı bir değiş tokuş ve asimilasyon öneriyor" diye ekliyor. Erken bir ortaçağ İngiliz kralı Offa, bir Abbasi dinarı üzerine modellenmiş ve İslami inanç beyanının bir kopyasıyla tamamlanmış bir hatıra parası bastı. Başka bir kral, ünlü Büyük Al...

Amerika Birleşik Devletleri ve Büyük Britanya'daki insanlar uzun zamandır hayali Anglo-Sakson mirasından Avrupa beyazlığının bir örneği olarak yararlandılar. Teddy Roosevelt başkan olmadan önce, Edmond Demolins'in ırkçı manifesto Anglo-Sakson Üstünlüğü'nün bir kopyasıyla 1898'de Küba'yı işgal eden “Rough Riders”ına liderlik etti. 1920'lerde, Amerika'nın Anglo-Sakson Kulüpleri, ırk ayrımı lehine lobi yaptı ve "Kafkas dışında herhangi bir kandan bir damla" olanların bile dışlanmasını savundu. Aynı zaman çerçevesinde, Atlanta'dan bir Baptist bakan, “Ku Klux Klan kimseyle savaşmıyor; sadece Anglo-Sakson yanlısı.” 1943'te Atlantik'in karşı yakasında, Britanya Başbakanı Winston Churchill kendini beğenmiş bir şekilde sordu: "Neden Anglo-Sakson üstünlüğümüzden, bizim üstün olduğumuzdan, İngiltere'de yüzyıllar boyunca üzerinde çalışılmış ve mükemmelleştirilmiş ortak mirasa sahip olduğumuzdan dolayı özür dileyelim. Anayasamıza göre mi?” ...

 Antlaşmanın şartları üzerindeki iç anlaşmazlıklar kısa süre sonra İrlanda İç Savaşı'nın patlak vermesine yol açarak milliyetçi hareketi anlaşma yanlısı ve karşıtı gruplara ayırdı. Jones, iç çatışmalar güneyi ele geçirdiğinde, “Kuzey İrlanda istikrar kazandı ve mezhepsel şiddet önemli ölçüde azaldı” diyor. (Özgür İrlanda Devleti, 1937'de Éire veya İrlanda'nın yeni adını benimsedi ve 1949'da İngiliz Milletler Topluluğu'ndan resmen ayrıldı.) Jones, “Nihayetinde, 1921'in sonucu iki İrlanda oldu: Katolik bir azınlığa sahip Birleşik Krallık'ta kalan bir Kuzey İrlanda ve Protestan bir azınlığa sahip bağımsız bir 26 ilçe İrlanda” diye ekliyor. “İrlanda'nın iki yeni azınlığından kuzey Katolik olan en sonunda daha da kötüleşti” ve üyeler sonunda kendilerini Troubles olarak bilinen yaklaşık 30 yıllık bir çatışmanın merkezinde buldular. ********** Belfast'taki Kanlı Pazar, İrlanda'nın diğer “Kanlı Pazarları”nın rezilliğine hiçbir zaman ulaşamadı: İngiliz ku...

Yerel bir IRA savaşçısı olan Sean Montgomery, daha sonra kendisinin ve yoldaşlarının, ateşkesin ilan edildiği gün olan 9 Temmuz'da yaklaşan bir polis baskınına ilişkin uyarı aldıklarını iddia etti. IRA, tehdide yanıt vermek için Montgomery de dahil olmak üzere 14 adam gönderdi; Raglan Caddesi'ndeki silahlı çatışmada, tek bir IRA tetikçisi bir polisi öldürdü ve diğer ikisini ciddi şekilde merak etti. Parkinson, Belfast'ın sendikacı topluluğu için, pusu zamanlaması "IRA'nın ateşkes teklifinin anlamsız olduğunun kanıtı" olarak hizmet etti. Saldırı için İttihatçı misilleme hızla izledi. AP'nin haberine göre ertesi gün, "[milliyetçi] Sinn Fein ile İttihatçı keskin nişancılar ve Kraliyet güçleri arasında üç katlı bir kavga" patlak verdi ve "bütün gün ve akşam boyunca hizipleri canlandıran şiddetli ve vahşi bir ruhla" başladı. ” Ateşkes günü sabaha kadar, 11 Katolik ve 5 Protestan olmak üzere 16 kişi öldü. Makineli tüfekler, tüfekler, tabancal...